Studnia głębinowa – koszt i lokalizacja. Gdzie umieścić studnię głębinową?

Własna studnia głębinowa może zapewnić wodę na potrzeby gospodarstwa domowego, podlewania ogrodu lub innych celów związanych z użytkowaniem nieruchomości. Nie oznacza to jednak, że odwiert można wykonać w dowolnym miejscu na działce. Lokalizacja studni musi uwzględniać wymagane prawem odległości, sposób zagospodarowania terenu oraz głębokość warstwy wodonośnej. Znaczenie mają także przebieg instalacji podziemnych i możliwość późniejszego serwisowania ujęcia. Błędnie wybrane miejsce może utrudnić wiercenie studni, zwiększyć długość przyłącza i całkowity koszt inwestycji, a w skrajnych przypadkach uniemożliwić wykonanie odwiertu. Dlatego decyzję o lokalizacji warto podjąć jeszcze przed ostatecznym rozmieszczeniem domu, szamba, oczyszczalni, podjazdu i pozostałych elementów posesji.

Od czego zacząć wybór miejsca pod studnię głębinową?

Planowanie budowy studni głębinowej najlepiej rozpocząć od analizy całej działki, a nie od wskazania pojedynczego miejsca, w którym odwiert wydaje się najwygodniejszy. Na aktualnej mapie lub projekcie zagospodarowania należy zaznaczyć istniejące oraz planowane obiekty: dom, garaż, budynki gospodarcze, podjazd, taras, zbiornik na nieczystości, przydomową oczyszczalnię ścieków, ogród i ogrodzenie. Trzeba również uwzględnić inwestycje, które mogą powstać w kolejnych latach. Jeżeli na działce znajduje się lub jest projektowana przydomowa oczyszczalnia ścieków, przed wyznaczeniem miejsca odwiertu trzeba poznać dokładny przebieg przewodów rozsączających.

Takie podejście pozwala uniknąć sytuacji, w której własne ujęcie wody ograniczy późniejszą rozbudowę domu lub zmianę zagospodarowania posesji. Studnia powinna pozostać dostępna przez cały okres użytkowania. Dostęp może być potrzebny między innymi podczas wymiany pompy głębinowej, kontroli rur, czyszczenia odwiertu lub przeprowadzania innych prac serwisowych. Z tego względu nie należy planować nad studnią budynku, tarasu ani innej trwałej konstrukcji, która uniemożliwiłaby dotarcie do głowicy studziennej.

Przed rozpoczęciem prac trzeba również sprawdzić przebieg podziemnego uzbrojenia terenu. Dotyczy to w szczególności instalacji energetycznej, gazowej, wodociągowej, kanalizacyjnej i telekomunikacyjnej. Informacji można szukać w dokumentacji projektowej, na mapie zasadniczej oraz w danych dotyczących sieci uzbrojenia terenu. Należy jednak pamiętać, że na starszych posesjach mogą znajdować się prywatne przewody lub rury, których nie naniesiono na dostępne mapy.

Kolejnym krokiem jest weryfikacja, czy planowane miejsce spełnia minimalne odległości określone w przepisach. Dopiero po wyznaczeniu obszaru, na którym wykonanie studni jest prawnie dopuszczalne, warto przejść do analizy warunków geologicznych i hydrogeologicznych. Odwrócenie tej kolejności może prowadzić do wskazania miejsca korzystnego pod względem występowania wody, ale położonego zbyt blisko szamba, drenażu oczyszczalni albo granicy pola filtracyjnego.

Wstępnie należy też zaplanować przebieg przyłącza prowadzącego od studni do budynku. Krótsza trasa rur może obniżyć koszty robót ziemnych i ograniczyć liczbę połączeń, jednak nie powinna być najważniejszym kryterium wyboru lokalizacji. Pierwszeństwo mają bezpieczeństwo wody, zgodność z przepisami i możliwość dotarcia do odpowiedniej warstwy wodonośnej.

Miejsce odwiertu powinno być ponadto skoordynowane z lokalizacją zbiornika hydroforowego i pozostałych elementów instalacji. Sam zbiornik może zostać umieszczony w budynku, pomieszczeniu technicznym albo odpowiednio przygotowanej obudowie, zależnie od przyjętego rozwiązania. Szczegółowe rozmieszczenie urządzeń najlepiej ustalić już po określeniu parametrów przyszłej studni i dobraniu rodzaju pompy.

Jakie odległości musi zachować studnia głębinowa?

Podstawowe wymagania dotyczące lokalizacji studni określa § 31 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis odnosi się do studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, która nie wymaga ustanowienia strefy ochronnej. Odległości mierzy się od osi studni, a nie od zewnętrznej krawędzi obudowy lub rury osłonowej.

Odległości te mają ograniczać ryzyko przedostawania się zanieczyszczeń do wód podziemnych. Należy je uwzględnić zarówno względem obiektów znajdujących się na własnej nieruchomości, jak i źródeł zagrożenia położonych na sąsiednich działkach. Sam fakt, że szambo, drenaż lub wybieg dla zwierząt znajduje się poza granicą posesji inwestora, nie oznacza, że można pominąć jego położenie przy wyborze miejsca pod studnię.

Czy studnia może znajdować się bliżej niż 5 m od granicy działki?

Zasadniczo odległość od osi studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi do granicy działki powinna wynosić co najmniej 5 m. Przepisy dopuszczają jednak wykonanie studni w mniejszej odległości, a nawet umieszczenie studni wspólnej bezpośrednio na granicy dwóch nieruchomości. Warunkiem jest zachowanie na obu działkach pozostałych odległości wymaganych od potencjalnych źródeł zanieczyszczeń.

Oznacza to, że decyzji o przesunięciu odwiertu studni głębinowej w stronę sąsiedniej posesji nie można podejmować wyłącznie na podstawie wolnego miejsca dostępnego na własnym terenie. Trzeba sprawdzić także zagospodarowanie sąsiedniej nieruchomości. Znaczenie może mieć położenie rowu przydrożnego, zbiornika na nieczystości, kompostu, budynków inwentarskich, przewodów rozsączających oraz granicy pola filtracyjnego. Wymagane odległości obowiązują niezależnie od tego, po której stronie granicy znajduje się dany obiekt.

Możliwość wykonania studni bliżej granicy bywa szczególnie istotna na niewielkich lub wąskich działkach, na których trzeba pogodzić lokalizację domu, szamba, przydomowej oczyszczalni, podjazdu i pozostałych instalacji. Nie oznacza jednak, że takie rozwiązanie zawsze będzie technicznie korzystne. Przed rozpoczęciem wiercenia studni należy uwzględnić również możliwość wjazdu wiertnicy, przebieg podziemnych rur i przewodów oraz dostęp potrzebny do późniejszej wymiany pompy głębinowej.

Jeżeli planowana jest studnia wspólna, zasady jej użytkowania warto określić w pisemnym porozumieniu między właścicielami nieruchomości. Ustalenia mogą dotyczyć finansowania wykonania odwiertu, poboru energii przez pompę, badania wody, konserwacji instalacji oraz podziału kosztów ewentualnych napraw. Sama zgodność lokalizacji z przepisami technicznymi nie rozstrzyga bowiem, kto i na jakich zasadach będzie korzystał ze wspólnego ujęcia.

Własna studnia głębinowa może służyć do zaspokajania potrzeb gospodarstwa domowego, podlewania ogrodu lub ograniczenia zużycia wody z sieci. Jeżeli jednak ma zostać umieszczona przy granicy działki, jej lokalizację należy uzgodnić przed wykonaniem ogrodzenia, przyłącza i pozostałych elementów zagospodarowania terenu. Pozwoli to uniknąć sytuacji, w której wykonanie studni głębinowej będzie zgodne z jednym wymaganiem, lecz niemożliwe ze względu na inne obowiązujące odległości.

Jak mierzyć odległość studni od szamba i oczyszczalni?

Przy wyborze miejsca pod własne ujęcie wody należy rozróżnić poszczególne elementy instalacji odprowadzającej ścieki. Minimalna odległość 15 m dotyczy między innymi szczelnego zbiornika do gromadzenia nieczystości. Inne wymagania odnoszą się do przewodów rozsączających kanalizacji indywidualnej. Od przewodu odprowadzającego ścieki oczyszczone biologicznie trzeba zachować co najmniej 30 m, natomiast od przewodu rozsączającego ścieki bez biologicznego oczyszczania lub od granicy pola filtracyjnego – 70 m. Wszystkie wartości mierzy się od osi studni.

Nie wystarczy więc sprawdzić odległości pomiędzy studnią a widoczną pokrywą oczyszczalni. Zbiornik, komora techniczna i drenaż rozsączający to odrębne elementy, które mogą znajdować się w różnych częściach działki. Przed rozpoczęciem prac trzeba znać rzeczywisty przebieg rur oraz granice pola filtracyjnego. Jeżeli dokumentacja instalacji jest niepełna, warto odtworzyć jej położenie przed wyznaczeniem miejsca wiercenia studni głębinowej.

W praktyce problemy często pojawiają się wtedy, gdy budowa studni i oczyszczalni są planowane osobno. Najpierw montuje się zbiornik lub wykonuje drenaż, a dopiero później poszukuje miejsca na odwiert. Na mniejszej działce zachowanie odległości 30 lub 70 m może być wówczas bardzo trudne albo niemożliwe. Dlatego lokalizację studni, szamba i przydomowej oczyszczalni najlepiej analizować łącznie, jeszcze przed rozpoczęciem prac ziemnych.

Wymagane odległości służą ograniczeniu ryzyka przedostawania się do warstwy wodonośnej mikroorganizmów i innych zanieczyszczeń pochodzących ze ścieków. Nie dają jednak automatycznej gwarancji uzyskania czystej wody. Na jakość wody pobieranej wpływają także warunki hydrogeologiczne, szczelność rur, sposób zabezpieczenia odwiertu oraz działalność prowadzona na okolicznych terenach.

Po wykonaniu studni wodę przeznaczoną do spożycia należy zbadać. Sam fakt, że pochodzi ona z głębszych warstw gruntu, jest klarowna i nie ma nieprzyjemnego zapachu, nie przesądza o jej bezpieczeństwie. Badanie wody pozwala sprawdzić między innymi parametry mikrobiologiczne i fizykochemiczne oraz ustalić, czy woda zawiera nadmiar żelaza, manganu, azotanów lub innych składników wymagających uzdatniania.

Właściwe rozplanowanie instalacji ma znaczenie także dla kosztów inwestycji. Konieczność zmiany położenia oczyszczalni, wydłużenia przyłącza albo wyboru trudniej dostępnego miejsca pod odwiert może zwiększyć całkowity koszt wykonania studni. Takie wydatki warto uwzględnić jeszcze przed podpisaniem umowy z wykonawcą, a nie dopiero podczas robót.

Czy przepisy określają minimalną odległość studni od domu?

Przepisy określające usytuowanie studni nie wskazują jednej, uniwersalnej minimalnej odległości od budynku mieszkalnego. Nie oznacza to jednak, że odwiert studni głębinowej można wykonać bezpośrednio przy ścianie lub fundamentach domu. Lokalizację należy ocenić z uwzględnieniem konstrukcji budynku, przebiegu instalacji podziemnych, sposobu odprowadzania wód opadowych oraz możliwości wykonania i późniejszego serwisowania studni.

Miejsce znajdujące się blisko domu może skrócić przyłącze i ograniczyć zakres robót ziemnych. Krótsza trasa rur nie powinna być jednak jedynym argumentem przemawiającym za określoną lokalizacją. Podczas wiercenia trzeba zapewnić przestrzeń dla wiertnicy, masztu, rur osłonowych, narzędzi oraz urobku wydobywanego z gruntu. Zbyt mała odległość od elewacji, dachu, ogrodzenia lub innych elementów zabudowy może utrudnić bezpieczne wykonanie odwiertu.

Należy również unikać miejsc narażonych na gromadzenie się deszczówki. Studnia nie powinna znajdować się w zagłębieniu terenu, do którego spływa woda z dachu, podjazdu, parkingu lub innych utwardzonych powierzchni. Wody powierzchniowe mogą transportować zanieczyszczenia i gromadzić się wokół obudowy ujęcia, zwłaszcza gdy teren nie został odpowiednio wyprofilowany.

Na etapie planowania trzeba przewidzieć trasę rury doprowadzającej wodę do domu oraz przewodu zasilającego pompę głębinową. Znaczenie ma również miejsce montażu zbiornika hydroforowego, urządzeń sterujących i ewentualnego systemu uzdatniania. Zbiornik może znajdować się w pomieszczeniu technicznym, kotłowni albo innej przestrzeni zabezpieczonej przed mrozem i zapewniającej dostęp serwisowy.

Studni nie należy trwale zabudowywać tarasem, schodami, kostką bez włazu ani inną konstrukcją ograniczającą dostęp do jej głowicy. Podczas użytkowania może pojawić się konieczność wyciągnięcia pompy, wymiany przewodów, oczyszczenia filtra lub przeprowadzenia pomiarów wydajności. Brak dostępu może znacząco zwiększyć koszty robocizny, a niekiedy wymagać demontażu elementów znajdujących się nad ujęciem.

Ostateczna odległość studni od domu powinna wynikać z projektu całej instalacji. Trzeba pogodzić długość przyłącza, możliwość wykonania prac, ochronę ujęcia przed wodami powierzchniowymi oraz dostęp potrzebny podczas napraw. Dopiero po uwzględnieniu tych czynników można ocenić, czy miejsce znajdujące się blisko budynku rzeczywiście będzie najkorzystniejsze.

Jak sprawdzić, gdzie znajduje się warstwa wodonośna?

Warstwa wodonośna to warstwa skał lub osadów, która gromadzi wodę i umożliwia jej przepływ. Od głębokości warstwy wodonośnej, jej miąższości i wydajności zależy między innymi planowana głębokość odwiertu oraz konstrukcja studni. Znaczenie ma także rodzaj gruntu występującego nad poziomem wodonośnym. Inaczej przebiega wiercenie w piaskach i żwirach, a inaczej w glinach, skałach lub warstwach wymagających zastosowania droższej metody.

Pierwszych informacji można szukać na Mapie Hydrogeologicznej Polski oraz w bazach danych Państwowego Instytutu Geologicznego. Materiały przedstawiają między innymi warunki występowania wód podziemnych, głębokość poziomów wodonośnych, ich charakterystykę ilościową i jakościową oraz potencjalną wydajność typowych studni wierconych. Mapy mają jednak charakter poglądowy i nie stanowią szczegółowego rozpoznania konkretnej działki.

Pomocne mogą być również informacje o studniach wykonanych na sąsiednich nieruchomościach. Warto ustalić nie tylko, jaką mają głębokość, lecz także na jakim poziomie znajduje się filtr, jaka jest wydajność ujęcia i czy występowały problemy z jakością wody. Sama wiadomość, że na pobliskiej działce znajduje się studnia o głębokości 30 m, nie oznacza, że identyczna głębokość odwiertu będzie odpowiednia w innym miejscu.

Układ warstw gruntu może zmieniać się na niewielkim obszarze. Warstwa wodonośna może przebiegać płycej na jednej posesji, a głębiej na kolejnej. Z tego powodu odpowiednie badania geologiczne, analiza dokumentacji istniejących otworów lub konsultacja z hydrogeologiem pozwalają ograniczyć ryzyko, ale nie dają całkowitej gwarancji uzyskania określonej ilości czystej wody. Ostateczne informacje o profilu gruntu pojawiają się dopiero podczas samego wiercenia.

Rozpoznanie warunków geologicznych jest ważne także dlatego, że głębokość studni wpływa na jej konstrukcję i wyposażenie. Wraz ze wzrostem głębokości może być potrzebna dłuższa kolumna rur, odpowiednio dobrany filtr oraz pompa głębinowa o innych parametrach. Znaczenie ma nie tylko całkowita głębokość ujęcia, lecz także poziom statycznego i dynamicznego zwierciadła wody oraz wydajność studni.

Czynniki te wpływają również na koszt studni głębinowej. Cena za metr bieżący odwiertu jest tylko jednym z elementów wyceny. Do kosztów robocizny należy doliczyć między innymi rury, filtr, pompę, przewód tłoczny, zbiornik hydroforowy, przyłącze, badanie wody i ewentualne uzdatnianie. Jeżeli warstwa wodonośna znajduje się na dużej głębokości albo rodzaj gruntu wymaga zastosowania bardziej czasochłonnej technologii, całkowity koszt może wyraźnie wzrosnąć.

Porównując oferty, trzeba sprawdzić, czy wskazana kwota obejmuje samo wiercenie, czy kompletne wykonanie studni głębinowej. Niska cena za metr może nie uwzględniać rur, filtra, zabezpieczenia ujęcia, próbnego pompowania ani montażu pompy. Z tego względu średni koszt podawany bez informacji o zakresie prac nie pozwala rzetelnie ocenić, ile kosztuje studnia głębinowa na konkretnej działce.

Przed rozpoczęciem prac warto uzgodnić z wykonawcą sposób postępowania w sytuacji, gdy na zakładanej głębokości nie zostanie osiągnięta warstwa o odpowiedniej wydajności. Umowa powinna wskazywać sposób rozliczenia dalszego wiercenia, nietrafionego odwiertu oraz dodatkowych materiałów. Pozwala to lepiej kontrolować koszt budowy studni i ogranicza ryzyko nieprzewidzianych wydatków.

Jakie warunki techniczne musi spełniać miejsce odwiertu?

Miejsce przeznaczone na odwiert studni głębinowej musi być dostępne dla wiertnicy oraz sprzętu pomocniczego. Przed rozpoczęciem prac wykonawca powinien sprawdzić szerokość wjazdu, ilość wolnej przestrzeni i obecność przeszkód, takich jak drzewa, przewody napowietrzne, ogrodzenie czy elementy budynku. Trzeba też wyznaczyć miejsce na rury, narzędzia oraz urobek powstający podczas wiercenia studni.

Wykonanie odwiertu nie może kolidować z podziemnymi instalacjami. Należy więc ustalić przebieg przewodów energetycznych, gazowych, kanalizacyjnych, wodociągowych i telekomunikacyjnych. Dostępne mapy warto porównać ze stanem faktycznym, zwłaszcza na starszych posesjach, gdzie część prywatnych przyłączy może nie być naniesiona na dokumentację. Już na tym etapie należy zaplanować przebieg przyłącza do budynku i dobrać odpowiednie rury i kształtki wodociągowe, dostosowane do parametrów instalacji oraz rodzaju pobieranej wody.

Po zakończeniu budowy studni dostęp do ujęcia powinien pozostać swobodny. W przyszłości może być konieczne wyjęcie pompy głębinowej, oczyszczenie odwiertu albo wymiana przewodu tłocznego. Studni nie warto więc umieszczać pod tarasem, schodami ani inną trwałą konstrukcją.

Już na tym etapie należy wstępnie zaplanować trasę rur prowadzących do domu oraz miejsce na zbiornik hydroforowy. Krótsze przyłącze może ograniczyć zakres prac ziemnych, jednak nie powinno decydować o lokalizacji kosztem bezpieczeństwa, odpowiedniej warstwy wodonośnej i możliwości późniejszego serwisowania.

Czy wykonanie studni głębinowej wymaga pozwolenia?

Formalności zależą od głębokości studni, ilości pobieranej wody i jej przeznaczenia. Zgodnie z Prawem budowlanym wykonanie obudowy ujęcia wód podziemnych nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Nie oznacza to jednak, że każda studnia jest automatycznie zwolniona z obowiązków wynikających z Prawa wodnego i przepisów geologicznych.

Pozwolenia wodnoprawnego ani zgłoszenia wodnoprawnego nie wymaga wykonanie urządzenia do poboru wód podziemnych na potrzeby zwykłego korzystania z wód z ujęcia o głębokości do 30 m. Zwolnienie obejmuje także pobór w ilości średniorocznie nieprzekraczającej 5 m³ na dobę, jeżeli woda służy potrzebom własnego gospodarstwa domowego lub rolnego.

Uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego może być konieczne, gdy studnia ma przekroczyć 30 m, pobór wody będzie większy niż wskazany limit albo ujęcie ma służyć działalności gospodarczej. W przepisach geologicznych również występuje próg 30 m i limit 5 m³ na dobę. Dla odwiertów mieszczących się w tych wartościach ustawa przewiduje wyłączenie, z zastrzeżeniem dotyczącym określonych obszarów górniczych.

Przed wierceniem warto więc ustalić przewidywaną głębokość odwiertu i sposób wykorzystania wody. Jeżeli warstwa wodonośna może znajdować się poniżej 30 m, formalności należy sprawdzić jeszcze przed rozpoczęciem prac.

Jak prawidłowo zabezpieczyć wykonaną studnię?

Po wykonaniu studni wierconej teren w promieniu co najmniej 1 m od rury wprowadzonej w grunt należy utwardzić i ukształtować ze spadkiem 2% na zewnątrz. Przejście rury studziennej przez utwardzoną nawierzchnię powinno zostać szczelnie zabezpieczone. Takie rozwiązanie ogranicza gromadzenie się deszczówki przy ujęciu i jej spływanie wzdłuż rury do głębszych warstw gruntu.

Górna część studni powinna zostać zamknięta odpowiednio dobraną głowicą. Ma ona chronić wnętrze rury osłonowej przed wodą opadową, owadami i zanieczyszczeniami, a jednocześnie umożliwiać przeprowadzenie przewodu tłocznego oraz zasilania pompy głębinowej.

Rury, zawory i przyłącze należy zabezpieczyć przed zamarzaniem oraz uszkodzeniami mechanicznymi. Dotyczy to również zbiornika hydroforowego, jeśli znajduje się poza ogrzewanym pomieszczeniem. Obudowa studni nie może przy tym utrudniać dostępu serwisowego.

Przed rozpoczęciem regularnego korzystania ujęcie należy przepompować, sprawdzić działanie instalacji i wykonać badanie wody. Sama duża głębokość odwiertu nie oznacza bowiem, że woda od razu nadaje się do spożycia.

FAQ – najczęstsze pytania o lokalizację i użytkowanie studni głębinowej

Czy wodę ze studni można wykorzystać do podlewania ogrodu?

Tak. Własna studnia głębinowa może zasilać instalację do podlewania ogrodu, o ile pobór wody mieści się w ramach zwykłego korzystania z wód. W przypadku własnego gospodarstwa domowego lub rolnego oznacza to pobór nieprzekraczający średniorocznie 5 m³ na dobę. Większy pobór lub wykorzystanie wody w działalności gospodarczej może wymagać dodatkowych formalności.

Czy można jednocześnie korzystać z własnej studni i wody z sieci?

Tak, w budynku mogą funkcjonować oba źródła wody. Instalację należy jednak zaprojektować w sposób wykluczający cofnięcie się wody ze studni do sieci wodociągowej. Rodzaj zabezpieczenia przed przepływem zwrotnym powinien dobrać projektant lub instalator na podstawie konstrukcji i parametrów instalacji.

Jak często należy wykonywać badanie wody ze studni?

Wodę należy zbadać przed rozpoczęciem użytkowania studni. Państwowa Inspekcja Sanitarna zaleca dodatkowe badania między innymi po zalaniu ujęcia, jego czyszczeniu i dezynfekcji oraz po dłuższej przerwie w eksploatacji. W przypadku własnej studni warto prowadzić również badania okresowe, zwłaszcza gdy zmieniły się smak, zapach, barwa lub mętność wody.

Co zrobić, jeśli woda ze studni zawiera nadmiar żelaza?

Najpierw trzeba wykonać badanie wody i ustalić stężenie żelaza oraz pozostałych parametrów, między innymi manganu, pH i twardości. Dopiero na podstawie wyników można dobrać właściwy sposób uzdatniania. Sam brunatny osad nie wystarcza do wyboru urządzenia, ponieważ podobne objawy mogą wynikać z różnych właściwości fizykochemicznych wody.

Czy studnia zapewnia wodę podczas awarii sieci wodociągowej?

Własne ujęcie wody daje większą niezależność od sieci wodociągowej, ale nie zawsze oznacza pełne zabezpieczenie podczas awarii. Pompa głębinowa zazwyczaj potrzebuje energii elektrycznej, dlatego przerwa w dostawie prądu może również zatrzymać pobieranie wody. Pewien zapas może pozostać w zbiorniku hydroforowym, lecz jego ilość zależy od pojemności zbiornika i ustawień instalacji.

Czy własna studnia zawsze oznacza realne oszczędności?

Nie w każdym przypadku. Na opłacalność wpływają całkowity koszt budowy studni, głębokość odwiertu, rodzaj pompy, zużycie energii, częstotliwość badań oraz ewentualne uzdatnianie wody. Największe oszczędności mogą osiągnąć właściciele wykorzystujący duże ilości wody, na przykład do podlewania ogrodu. Kalkulacja powinna jednak obejmować kompletną studnię głębinową, a nie wyłącznie cenę za metr wiercenia.